Reforma walutowa z 1924 roku, przeprowadzona przez rząd Władysława Grabskiego, zakończyła hiperinflację marki polskiej i wprowadziła złotego jako walutę Polski.
Hiperinflacja marki polskiej
Po odzyskaniu niepodległości państwo finansowało wydatki, w tym na wojnę i odbudowę, drukiem pieniądza. W 1923 roku ceny rosły z tygodnia na tydzień, a marka polska traciła wartość wobec dolara w tempie, które uniemożliwiało normalne prowadzenie interesów.
Przebieg reformy
- Zrównoważenie budżetu przez podatki, w tym jednorazowy podatek majątkowy, i ograniczenie wydatków.
- Utworzenie Banku Polskiego jako niezależnego banku emisyjnego, który rozpoczął działalność w 1924 roku.
- Wprowadzenie złotego: 1 złoty wymieniano za 1 800 000 marek polskich.
Reformę przeprowadzono bez pożyczki zagranicznej, siłami własnymi państwa.
Skutki
Inflacja została zatrzymana, a złoty stał się stabilną walutą. W 1925 roku zła koniunktura, wojna celna z Niemcami i spadek kursu złotego doprowadziły jednak do dymisji rządu Grabskiego.
Znaczenie
Reforma jest jednym z przykładów szybkiego zatrzymania hiperinflacji dzięki wiarygodnej zmianie zasad polityki fiskalnej i pieniężnej. Opisał ją między innymi Thomas Sargent w pracy o końcu czterech wielkich inflacji.