Centralny Okręg Przemysłowy (COP) to program budowy przemysłu w widłach Wisły i Sanu, realizowany w latach 1936–1939 z inicjatywy Eugeniusza Kwiatkowskiego.
Cele
Program miał zmniejszyć bezrobocie i przeludnienie wsi, uprzemysłowić biedne regiony południowo-wschodniej Polski oraz zbudować przemysł zbrojeniowy z dala od granic z Niemcami i ZSRR. Był częścią czteroletniego planu inwestycyjnego państwa.
Najważniejsze inwestycje
- Zakłady Południowe w Stalowej Woli, gdzie powstało też nowe miasto.
- Wytwórnia Płatowców w Mielcu i zakłady lotnicze w Rzeszowie.
- Fabryka gumy w Dębicy i zakłady zbrojeniowe w Nowej Dębie.
- Elektrownie wodne, między innymi w Rożnowie.
Finansowanie i przerwanie
Inwestycje finansowano z budżetu, przy dbałości o stabilność złotego. Budowę przerwał wybuch II wojny światowej we wrześniu 1939 roku. Wiele zakładów działało po wojnie i stało się podstawą przemysłu regionu.
Znaczenie
COP jest przykładem państwowej polityki przemysłowej i inwestycyjnej w gospodarce rynkowej. Do dziś służy jako punkt odniesienia w debacie o roli państwa w rozwoju regionów.