Reguła Taylora, zaproponowana przez Johna Taylora w 1993 roku, podpowiada, jaki poziom stopy procentowej odpowiada bieżącej inflacji i sytuacji w gospodarce. Banki centralne traktują ją jako punkt odniesienia, a nie automatyczną receptę.
Wzór
i = r* + π + a(π − π*) + b · luka
r* to realna stopa neutralna, π inflacja, π* cel inflacyjny, a luka produktowa to odchylenie PKB od potencjału w procentach. W pierwotnej wersji a = b = 0,5 i r* = 2%.
Przykład
Inflacja 4%, cel 2,5%, r* 2%, luka produktowa 0.
| Składnik | Wartość |
|---|---|
| Stopa neutralna nominalna (r* + π) | 6% |
| Reakcja na inflację: 0,5 × (4 − 2,5) | +0,75 pkt proc. |
| Reakcja na lukę: 0,5 × 0 | 0 |
| Stopa według reguły | 6,75% |
Ograniczenia
- Stopy neutralnej i luki produktowej nie da się zmierzyć bezpośrednio, więc wynik zależy od przyjętych szacunków.
- Banki centralne biorą pod uwagę także kurs walutowy, oczekiwania inflacyjne i ryzyka dla stabilności finansowej.
- Wynik dla Polski zmienia się znacznie przy różnych założeniach co do r*.
Własne wartości można sprawdzić w kalkulatorze reguły Taylora.